De warmte van zelfgemaakte appelmoes

appelsMelancholie deel 2.  Of: De warmte van zelfgemaakte appelmoes

Vandaag ben ik Den Haag. De politieke hoofdstad van Nederland. Met mijn veel te zware laptop loop ik door deze veel te zware stad, om in de middag een veel te zwaar onderwerp te behandelen in mijn college.

Gelukkig heb ik van een dierbare vriend een goede tip gekregen: in een steegje tussen de winkelstraat en het politieke centrum, ligt een heel leuk lunchcafé:  ‘t Achterommetje. Deze plek past bij mij. Ik ben er nu elke woensdag met mijn zware kost, en geniet aldaar van heel veel lekkere koffie, de aardige serveerster met haar mooie, grote ogen en deze keer ook van een quinoa-bietjessalade.

Op het moment dat ik mijn bietjessalade geserveerd krijg, krijg ik net Emmelou’s recept van de chocobietjesmuffins binnen. Ik geniet van dit soort toevalligheden. Ik ken de warmte van associaties, zelfgemaakte muffins en zelfverzonnen woorden. Door de boxen klinkt Tori Amos, het album Little Earthquakes – lang niet gehoord – en ik bedenk het begin van een recept dat “Little Earthcakes” gaat heten. In deze herfstige tijd, waarin allerhande aardbevingen mij lijken te achtervolgen, is immers het bakken de beste remedie, zo leerde ik van Emmelou.

Maar ik moet me nog even focussen op mijn voordracht van vandaag. Door het gevoel van arnoud 34abetekenisvolheid waarin ik mij bevind, gaat het vlotjes. Ik geniet van mijn zware kost en van de met zorg samengestelde glutenvrije salade. Ga er maar eens kijken, maar… niet verder vertellen: www.achterommetje.nl

Na de lunch ga ik op pad, wandel rustig door het centrum van Den Haag naar de Mauritskade. Deze stad lijkt de herfst niet te willen erkennen. De aanblik van een volledig leeg terras met alleen wat dorre bladeren eromheen zorgt ook bij mij voor enige melancholie. In de kille winkelstraat die ik vervolgens bewandel, staat echter een nieuwe warmtebron te wachten. Voor de deur van een heel gewone winkel, staat een doos met appels. Met een briefje erboven: “Neem mij mee!! Gratis. Voor de appelmoes.”
Wat een goed idee, ik stop 2 appels in mijn tas, veel meer past er ook niet meer in, en zwaai even naar binnen. Daarna loop ik nog langs een Engelse boekenwinkel: volgende keer koop ik zo’n leuke Virginia Woolf-mok. Cadeautje ;)

In de trein op weg naar huis, tevree over mijn college, bedenk ik hoe ik mijn appeltjes vanavond eens ga aanpakken. Ik maak er glutenvrije boekweitflensjes bij en ga de appeltjes eerst even roosteren in de oven. Een beproefd recept, dus ik kan het alvast met jullie delen:

Ingrediënten:

4 mooie, zure appels
1 theelepel kaneel
1 steranijs
1 eetlepel suiker of honing
100 ml water
handje veenbessen of incabessen

200 gram boekweitmeel
300 ml amandelmelk (of een andere plantaardige melk)
4 kleine biologische eieren
1 eetlepel plantaardige olie
1 el honing
1 tl baking soda
snufje zout

Wat te doen ermee:

Klop eerst je eieren luchtig en voeg dan de rest toe, blijf kloppen tot je een egaal flensjes beslag hebt. Bak maar een juslepel aan beslag per keer, glutenvrije flensjes of pannenkoeken zijn altijd iets kwetsbaarder en als je ze te groot maakt dan krijg je ze niet in een stuk omgedraaid.
Ik maak ongeveer 12 kleine glutenvrije boekweitflensjes met dit beslag.

Snij de appels in dunne plakjes en leg ze met schil op bakpapier in de oven op zo’n 180 graden.
Verwarm het water met de suiker of honing en de steranijs en laat zo’n 10 minuutjes pruttelen, of tot het water voor de helft verdampt is. Haal de al ietwat zacht geworden appeltjes uit de oven en bestrijk ze met de anijssiroop. Leg de appeltjes nog zo’n 10 minuten terug in de oven en snij je gedroogde bessen in heel kleine stukjes.
Als de appeltjes lekker zacht en zoet geworden zijn, mag je ze pureren met de staafmixer. Vervolgens kun je de moes nog even doorkoken zodat hij een beetje indikt. Een klein scheutje anijslikeur mag erbij, maar dat is afhankelijk van je eters.
Daarna voeg je de besjes en de kaneel toe en serveer je de appelmoes bij de kleine flensjes van boekweitmeel of ander glutenvrij meel. Een beetje clotted cream erbij is heerlijk.
Je komt er een grijze herfstdag wel mee door, dat is beloofd…

Liefs van Bea Mung Bean.

Laat een leuke reactie achter!